wandelen

Dit jaar ging die langs de rand van het natuurpark De Veluwe, nl de Veluwe zoom.

Vanuit Laag Soeren vertrokken we voor een 2-daagse wandeling door een prachtig landschap.

Eddy die de wandeling verkend had vertelde verhalen over een everzwijn dat zijn weg versperde en runderen die vervaarlijk snoven en met hun voorpoot in de grond krabden.

Everzwijnen hebben we niet gezien maar wel het resultaat van hun woelen langs de kant van de weg. Een galowayrund hebben we wel gezien. Het stond pal op de weg en was niet van plan ook maar één stap opzij te doen.  Gelukkig moesten we dat weggetje net niet nemen.

Voorts leerden we hoe we veters van schoenen konden vastdoen zonder dat ze terug loskwamen.

De eerste dag was de afstand 19 km en de tweede dag ongeveer 17 km. 

’s Nachts sliepen we zoals gebruikelijk in onze, nou ja, comfortabele tentjes waar die nacht toch enkele regendruppels op vielen.

Wat er tijdens deze wandeling besproken werd, soms gaat het er ernstig aan toe, was: wat als iemand in het kader van de wet op de privacy  bezwaar maakt dat er foto’s van hem/haar genomen en gepubliceerd worden. Wij hebben hiervoor een slimme oplossing bedacht en bij wij van experiment op onze website gezet.  Daar kan je het resultaat van dit denkwerk bekijken.

Dit was weer een geslaagde trektocht.  Eddy is al aan het denken waar we volgend jaar naartoe zullen gaan, alhoewel dat er niet gemakkelijker op wordt. 

Maar Eddy geniet ons volste vertrouwen en we kijken er al naar uit.

We zouden eens …  Zo is het 24 jaar geleden begonnen en nu hebben we onze 25^ste editie van de trektocht achter de rug.  Een jubileumeditie en daar hebben we op   geklonken in het restaurant waar we aten na een ganse dag stappen (21 km) met in het vooruitzicht nog een dag stappen (16,5 km) na een ‘verkwikkende’ nachtrust in onze tentjes.

Nog geen enkele keer hebben we van die 25 tochten gezegd: deze trok nu eens op niks.  Het weer kon al eens tegenzitten maar de keuze van het parcours en de organisatie was altijd perfect in orde.

Dat is op rekening te schrijven van Eddy die al die tochten heeft uitgestippeld en verkend,  de campings heeft geregeld en er voor zorgde dat er een goed restaurant was op wandelafstand.  Da’s niet niks.

Dit jaar,  op 2 en 3 september, was het decor de omgeving van Bergen-op-Zoom, meer bepaald de Wouwse Plantage, een zeer gevarieerd bos met zelfs heuveltjes erin. Mooi.  Velden, weiden en heide zorgden voor de afwisseling.  Met acht hebben we daar twee dagen rondgetrokken onder een stralend zonnetje.  Twee dagen van stappen, keuvelen, verhitte discussies (over Mechelen o.a.), grappen en grollen en rondkijken.  Spectaculaire zaken zijn er niet gebeurd alleen dat, tijdens de middagstop,  er één bijna en even later één helemaal van eenzelfde krakkemikkig zitbankje is gedonderd en daardoor bijna half gescalpeerd werd.  We zagen zwaluwen op een draad, een tamme reiger en hielden onze siësta in allerhande kunstzinninge composities.

Bedankt, Eddy, het was ook deze keer net zoals de 24 vorige weer dik in orde.

Eddy, de man die zowat elke 2-dagse tocht heeft uitgestippeld en dus nu ook weer deze 24^ste editie, had het ons halvelings laten weten dat het dit jaar niet van de poes zou zijn.

Hij heeft niet overdreven want het parcours dat hij ons dit jaar voorschotelde voltrok zich in de Ardennen met zijn onvermijdelijke bergen en dalen.

De camping “le Val de l’Aisne” was onze uitvalsbasis. Dat was niet toevallig want daar hebben onze leden Jan en Carine een stacaravan en zij hadden voorgesteld om daar in de omgeving eens te komen wandelen.

En zo vertrokken we met z’n tienen de eerste dag over berg en dal, langs bos en veld door een zeer mooi en gevarieerd landschap. De zon was van de partij en liet haar meer dan gulle warmte over ons stralen.  In de ‘Moulin de Mélines” konden we onze picknick verorberen.  Rond half vijf was de 20 km van dag 1 afgewerkt. Nadat we ons tegoed hadden gedaan aan een frisse pint was het tijd om onze tentjes op te stellen.

Twee van ons hadden geen tent en huurden dan maar een bungalow op het vakantiedomein.

Het avondeten gebruikten we in het restaurant van de camping. We hebben er lekker gegeten maar helaas zaten we vlak onder een luidspreker waaruit het loeiharde lawaai kwam dat de plaatselijke entertainer komende uit de Vlaanders ten beste gaf. Van babbelen kwam niks in huis zodat sommigen onder ons zich dan maar onder de aanwezige fuifnummers van de camping mengden.  Het werd een vrolijke avond en pas na twaalf uur begaven we ons naar onze tentjes om in te slapen bij het geluid van het kabbelende riviertje, de Aisne.

O, wat deed het pijn om de volgende ochtend met stramme botten uit onze tentjes te kruipen en in het bedauwde gras te ontbijten.

Het parcours van de tweede dag was een kilometer korter maar evengoed over berg en dal, langs bos en veld door een zeer mooi en gevarieerd landschap.  Ook de zon was weer gul met haar licht en warmte.  Helaas was er onderweg niets waar we konden picknicken zodat we voor deze dag als onze drank en eten zelf moesten meesleuren.  Maar ook dit traject hebben we goed doorlopen zodat we moe maar tevreden huiswaarts keerden na eerste nog eens te hebben binnengewipt bij de caravan van Jan en Carine.

 Volgend jaar is het de 25^ste trektocht, benieuwd wat Eddy dan voor ons in petto heeft.

Lang geleden dat er nog eens een vrouw is meegestapt.  Maar op deze 29^ste editie in Deidenberg, een gehucht van Amel, was dit het geval.  Wendy ging de uitdaging aan.

Dat zorgde er voor dat we nog eens konden beschikken over een warmwaterketel, een vuurtje, een tafeltje, bestek, twee soorten melk, koffie en een koffiefilter, thee, een afwasbadje en nog veel meer.

Allemaal zaken die mannen in de loop van de jaren hebben achterwege gelaten maar die het leven toch wel aangenamer en comfortabeler maken.

We mochten bij aankomst de auto’s al onmiddellijk parkeren op de camping zelf.  Dat deden we in de schaduw van hoge beukebomen want het werd verdorie heet dat weekend. 

De eerste dag wandelden we meestal in het bos zodat we wat afgeschermd waren van de brandende zon. We volgden kleine, nog kleinere en zelfs helemaal geen paadjes uitkijkend om maar niet te struikelen over wirwarren van wortels.  Soms was het zacht mos waar we over liepen.  Regelmatig even halt houden was geen overbodige luxe.  Na 17 km konden we druipend van het zweet onze tentjes rechtzetten en een welverdiende douche nemen.

Daarna gingen we eten in brasserie Terminus vlak naast de Vennbahn, twee kilometer terug naar beneden die we ook weer naar boven moesten. Sommigen gingen met de auto.  De voetgangers konden tijdens de terugkeer genieten van de melkweg boven hun hoofd.

Wat we bij deze 29^ste editie ook nog eens mochten meemaken was dat Jef ’s morgens naar de bakker ging om koeken te halen. Vandaar zijn bijnaam ‘Koeke Jef’.

Na een nacht in ons tentje, waar een slaapzak overbodig was want het bleef warm, vergastte Wendy ons op een tas hete koffie of thee bij het ontbijt.

De tweede dag van de wandeling werd aangevat.  Iets minder lang, 14 km, maar meer in open terrein. Dus meer zon op ons hoofd. We trokken door prachtig weidse landschappen.

’s Middag aten we langs de kant van de weg en werden we onderhouden met een uiteenzetting over wie is wie en wie is waar in godbetert het dorpje Leest de laatste vijftig, zestig jaar.

Op zo’n trektocht wordt geen enkel gespreksonderwerp uit de weg gegaan.

Eenmaal terug op de camping was het tentjes afbreken. Dat hadden we ’s morgens niet gedaan om ze kletsnat waren van de dauw.

Dan was het tijd om de bijna 200 km naar huis aan te vatten.

Het was weer een prachtige tweedaagse op een parcours dat op voorhand van de eerste tot de laatste meter door Eddy werd verkend.  De zeven deelnemers hebben er van genoten.

We kijken weer uit naar volgend jaar.